درماههای اخیر، همانند سالیان گذشته، خبر اعطای جایزه نوبل به شخصیتهای علمی- ادبی و بالاخص جایزه نوبل در رشته پزشکی ، اذهان صاحبان حرف پزشکی را به این جایزه جلب نمود. به همین مناسبت با چگونگی برپائی بنیاد نوبل و شخصیت آلفرد نوبل آشنا شویم:
آلفرد نوبل در دسامبر سال ۱۸۹۶ میلادی در سن ۶۳ سالگی درگذشت. در وصیت نامه ای که از او بجای ماند، تنها یک و نیم میلیون کرون سوئد، از ثروت خود را برای فامیل، دوستان و همکاران خود اختصاص و عمده ثروت خود که کمی بیش از ۳۳ میلیون کرون سوئد بود را به ایجاد یک بنیاد اختصاص داد. در وصیت نامه آلفرد نوبل چنین آمده است:
"این سرمایه باید توسط اجرا کنندگان وصیت نامه به اوراق بهادار تبدیل شود و بنیادی را بوجود آورد و سود سالیانه آن بعنوان جایزه به کسانی داده شود که در سال گذشته به جامعه جهانی خدمتی بزرگ کرده باشند"
جایزه "علوم طبیعی" بخواست نوبل باید در زمینه مهمترین اکتشافات یا اختراعات یا "اصلاح" باشد. "جایزه صلح" باید به کسی داده شود که "بیشتر برای برادری ملتها و برای انحلال یا کاهش ارتشهای موجود و همچنین برای تشکیل یا گسترش کنگره های صلح کوشیده است". "جایزه ادبی" باید به کسی داده شود که "در ادبیات عالیترین اثر را در جهت آرمانهای انسانی آفریده باشد"
آلفرد نوبل بدون شک می خواست با جوایزش، دانشمندان را به انجام کارهای مهم یاری دهد زیرا در آنزمان وضع مالی اندیشمندان بخوبی امروز نبود.
درک شخصیت نوبل بعنوان مدیر و کارخانه داری موفق که توانائی نوشتن رمان و شعر به پنج زبان را داشت، از جهت آنکه انسانی جهان وطن بود با آرمانهای عالی انسانی، مشکل است.
مهمترین جمله در وصیت نامه او در این زمینه این بود "اراده قاطع من چنین است که بهنگام اعطای جوایز، به هیچ عنوان به ملیت توجه نشود."
درک شخصیت او از مفهوم جاودانگی، غرور و افتخار انسان خاکی در عبارت ذیل قابل فهم است:
"این ده بیلیون ستاره در کهکشان ما، که راه شیری اش مینامند،بی اهمیت هستند، زیرا اگر از عظمت کل، آگاه بودند از کوچکی خود شرمنده میشدند".
نوبل در طول مدت حیات خود از شعر، ادبیات و مهمتر از همه "انسانیت" غفلت نورزید. از او انسان دوستی، خدمت به همنوع و بالاتر از همه تواضع را بیاموزیم.